Viktoryen Çağ'da evli olmayan hanımların önünde pantolonlardan bahsedemezdiniz. Bugün de kamuoyunun önünde bazı şeyleri söylemek iyi karşılanmaz:
kapitalizm sahne ismi olarak pazar ekonomisi'ni kullanıyor, emperyalizme küreselleşme deniyor;
emperyalizmin kurbanlarına gelişmekte olan ülkeler deniyor, cücelere çocuk demek gibi bir şey bu;
oportunizm pragmatizm oldu;
ihanetin adı realizm;
yoksullara yoksun, dar gelirli ya da kıt kaynaklı insanlar deniyor;
yoksul çocukların eğitim sistemi tarafından dışlanması eğitimi yarıda bırakma adı altında tanıtılıyor;
patronun işçinin tazminatsız ve açıklamasız işine son verme hakkına emek piyasasının esnekliği deniyor;
resmi dil kadın haklarını azınlık hakları arasında tanıyor, insanlığın yarısını oluşturan erkekler çoğunlukmuş gibi;
askeri diktatörlük yerine süreç deniyor;
işkenceye yasadışı baskı ya da fiziksel ve psikolojik baskı deniyor;
hırsızlar iyi bir aileden olunca, kleptoman oluyor;
kamu kaynaklarının çürümüş bir politikacı tarafından boşaltılmasının adı yasadışı servet edinme oluyor;
otomobillerin işlediği suçlara kaza deniyor;
kör yerine görme engelli deniyor;
zenci renkli insan oluyor;uzun ve acılı hastalık dendiğinde kanser ya da AIDS olarak okunmalı;
asla ölüm denmez, fiziksel kayıp;
askeri operasyonlarda yok edilen insanlar da ölü değildir,
çatışmada ölenler zayidir, sivillerse kayıplardır;
1995' te Fransa Güney Pasifik'te nükleer denemeler yaparken, Fransız büyükelçisi Yeni Zelanda'da açıkladı: "Bu bomba kelimesi hoşuma gitmiyor. Bomba değil bunlar. Bunlar patlayan mekanizmalar";
Kolonbiya'da askerin himayesi altında insanları öldüren bazı grupların adı Ortak Yaşam;
Şili diktatörlüğündeki toplama kamplarından birinin adı Haysiyet'ti, Uruguay diktatörlüğünün en büyük cezaevinin adı Özgürlük;
1997'de, Chiapas'ta Acteal Köyü'nün kilisesinde dua ederken neredeyse tamamı çocuk ve kadın kırk beş köylüyü arkadan makinalı tüfekle tarayan yarı askeri örgütün adı Barış ve Adalet'ti.
Eduardo Galeano -Tepetaklak
sf:44-45
